شمارهٔ ۹۶ - سپید رود

برداشت: در فصل بهار، زمانی که سلام و آرزوهایمان به دشت‌های دیلم و کناره‌های سپیدرود رسید.

برداشت: از میان سبزه‌ها، بنفشه‌ها و گل‌های رنگارنگ، به نظر می‌رسد که بهشت از آسمان به زمین آمده است.

برداشت: دریا و مرز و آسمان و جنگل و کوه و افق همه رنگ بنفش دارند و این رنگ به محیط اطراف حس خاصی می‌بخشد.

برداشت: در جایی دیگر، بنفشه‌ها دسته‌جمعی می‌رویند، اما در این مکان، بنفشه‌ها در حجم زیاد و با زیبایی خاصی رشد کرده‌اند.

برداشت: کوه مانند مردی است که آماده جنگ است و درختان بر روی آن شبیه پرهای رنگارنگ جنگجویان به نظر می‌رسند.

برداشت: در میان درختان مختلف، گل‌های زیبای سیب و آلو و میوه‌های آبی و آمرد وجود دارد.

برداشت: مانند لوحی که نقاشی با دستانی چرب و رنگین بر روی آن نقش و نگارهای گوناگون می‌کشد.

برداشت: به شمشاد نگاه کن که تمام قد او راست و بلند است، اما حالت پیچ و تابش ناپسند و نامناسب است.

برداشت: آزادی‌خواهی شایسته است که به آسمان و ابر نگاه کند و امید را در دل داشته باشد؛ از این رو، بر سر خود تاجی از امید و آرزو بگذارد.

برداشت: عبارت زیر به این معناست که شخصی به سفر یا بازدید از مناطق نوشهر و رامسر برود و از طرف ما درود و سلام‌های تازه‌ای را به آنجا برساند.

برداشت: به آن باغ زیبا با آن زیبایی خاص و آن چهره خوش‌ظاهر و آن کاخ‌های نو با زیبایی‌هایشان نگاه کن.

برداشت: از دامنهٔ کوه تا کنارهٔ دریا، فرشی از گل‌های بنفشه و سبزه‌ برای تزئین گسترده شده است.

برداشت: آن جنگل‌ها و دشت‌هایی که طبیعت بدون کمک باغبان و کود، گل‌ها را در آن‌ها رویانده است.

برداشت: بلبل درختی بلند را درختی با شکوه می‌بیند و بر روی آن آواز می‌خواند، اما وقتی به شاخه‌های کوتاه‌تر می‌رسد، آوازش را متناسب با آنجا تغییر می‌دهد و به صورت دیگری می‌خواند.

برداشت: هر سوالی که از بالای منبر مطرح شود، من از پای منبر به سرعت به آن پاسخ می‌دهم.

برداشت: در یک مکان، جوجه‌تیغی نر با صدای بلند در حال ن جوش و خروش است و در کنار او جوجه‌تیغی ماده با فرزندانش حضور دارد.

برداشت: یکی از آن‌ها چشمانش را به راهی داده و در جستجوی محبوبش است، در حالی که دیگری گوش و لبش را بسته و از گفتگو و شنیدن پرهیز کرده است.

برداشت: با وزیدن باد، آب از کنار می‌گذرد و صدای نالهٔ نای و زوزهٔ رود به گوش می‌رسد.

برداشت: شاخ‌های نارنجی که در میان ابرها دیده می‌شوند، مانند تکه‌های آتش در میان دود به نظر می‌رسند.

برداشت: نگاه کن به آن درخشش که از ابر آبی بیرون می‌زند و بر روی ابرها هم که با ناخن خود شکل می‌گیرد.

برداشت: این جمله به توصیف حالتی می‌پردازد که مانند یک کودک کوچک است، که با قلمی از طلا، خطی نامنظم و کج روی یک صفحهٔ آبی رنگ می‌کشد. این تصویر نشان‌دهنده‌ی بی‌تجربگی و ناپختگی است، که در کارش نمادهایی از زیبایی و ضعف را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: به یک باران شدید نگاه کن که چگونه دریا با آغوشی باز و فراوان، آن را در آغوش می‌کشد.

برداشت: چون کودک ناآرامی که به یاد مادرش آشفته‌حال است، به ناگاه به دامان مادرش می‌افتد و در آغوش او آرام می‌گیرد.

برداشت: چشمم به صدا و هیاهوی آرامش دریا افتاد و متوجه شدم که آن دل لرزان به چه چیزی دچار است.

برداشت: مادری که در یک لحظه فرزندانش را از دست می‌دهد، بسیار تاسف‌بار و وابسته به درد و رنج است. آفتاب، نماد زندگی و روشنی، به یک‌باره همه‌ی کودکان او را می‌گیرد و او را در حسرت و اندوه می‌گذارد.

برداشت: او می‌داند که خورشید فرزندانش را با خود به همراه باد برد و بر زمین نثار کرد.

برداشت: از دهان او صدا و خروش برخاسته و خاک را به طغیان می‌آورد، به طوری که از آسمان فریاد رود به گوش می‌رسد.

برداشت: نگاهی به زیبایی‌های چالوس بینداز؛ زیرا که زیبایی و جلال مازندران را چندین برابر می‌کند.

برداشت: از آن مکان به بابل و پادشاهی سفر کن، سپس به‌سرعت با قطار به ساری و گرگان برو.

برداشت: غم و اندوه را از دل خود دور کن، زیرا اینجا می‌توان زنگارها را از آهن زدود و دل را از کدورت‌ها پاک کرد.

برداشت: این موضوع خود یکی از بسیار کارهای بزرگ شاهانه است که می‌تواند به اندازه‌ای اهمیت داشته باشد که به راحتی درباره‌اش کتابی نوشته شود.

برداشت: از تمام وجود و از صمیم قلب او را ستایش کن، زیرا او همان شاهی است که شایسته محبت و تحسین از دل و جان است.

برداشت: یک شخص دلیر از میان این مردم فقیر به وجود آمد، بله، آن‌ها از برگ تو هم پارچه‌های نرم و زیبا می‌سازند.

برداشت: اعتبار سرزمین به خاطر وجود آب حسام است، همان‌طور که اعتبار خاک اصفهان به رود زنده‌رود وابسته است.

برداشت: به جز تلاش و کوششی که او کرده، آیا راهی به جاده چالوس باز شده است؟ به جز کوشش او، آیا راهی به پتشخوارگر گشوده شده است؟

برداشت: تا زمانی که حق و باطل و سود و زیان وجود دارد، می‌توان با دو توجه و لطف از حق به بندگان سود رساند.

برداشت: بهار از رامسر می‌آید و با دستان خود هر لحظه را مملو از شعر و زیبایی می‌کند.