شمارهٔ ۷۸ - ای هوار محمد!

برداشت: سرهنگ شهریار محمد به من لطف و محبت می‌کند، مانند محبت یار وفادار محمد.

برداشت: ما و محمد دو دوست قدیمی هستیم، آیا ممکن است کسی دوستش را فراموش کند، به ویژه محمد را؟

برداشت: اگر پادشاه فرمان دهد، جان را فدای او می‌کند و می‌گوید: «اگر جان را به خاطر محمد به من بدهید، آماده‌ام.»

برداشت: شاه به او اعتماد کامل دارد مانند اعتمادی که به خداوند ذوالفقار، محمد دارد.

برداشت: هرگز در زندگی کسی را مانند او که رند و با تجربه باشد، ندیده‌ام و در این دنیا هزاران مانند محمد (پیامبر اسلام) را دیده‌ام.

برداشت: در شهر پن، فردی با استعداد و نبوغ بالا به نام محمد وجود دارد که به خاطر خط زیبا و رفتار خوبش شناخته شده است.

برداشت: به او سخنی زیبا می‌زنم که بعد از من، یادگاری از من باشد، همانگونه که محمد (ص) داشت.

برداشت: مردم مکه زمانی که محمد دعوتش را به طور علنی آغاز کرد، به او و پیامش بی‌اعتنایی کردند و به انکار او پرداختند.

برداشت: او از مکه به سوی مدینه رفت و به سر آنها افکند برکاتی بسیار از محمد.

برداشت: بسیاری از جنگ‌ها رخ داد و مردم زیادی کشته شدند. در جنگ احد، زخم‌ها و آسیب‌های زیادی به پیامبر محمد (ص) وارد شد.

برداشت: در نهایت، پس از یک سری جنگ‌ها و نبردها، سپاه محمد به مکه حمله کرد.

برداشت: وقتی حریفان به زنهار او آمدند، به خاطر محمد همین زنهار را بی‌دریغ دادند.

برداشت: انتقام‌گیری و جنگیدن نشانه‌ی ضعف است؛ قدرت واقعی در صبر و بردباری است. محمد (ص) نمونه‌ای از این قوت و بردباری است.

برداشت: هیچ سابقه‌ای برای آن‌ها قرار داده نشده، بنابراین تسلیم محمد با تمام عظمت و قدرتش است.

برداشت: او نه دام پهن کرد و نه فریبکاری کرد، زمانی که به حقیقت وجود محمد پی برد.

برداشت: نمی‌توان هیچ مشابهی را برای من در نظر گرفت، حتی اگر فرض کنیم که ری به اندازه مکه دارای عظمت و اهمیت باشد، همچنان من همانند شهریار محمد خواهم بود.

برداشت: من به دوستی با شاه سوگند یاد کرده‌ام، اما این قسم می‌تواند باعث نابودی محمد شود.

برداشت: یکی از نشانه‌های حضور من در این سرزمین، مشاهده رفتار مردم در این دو سال اخیر است.

برداشت: چرا بر سرم کلاه می‌گذارند، من که از شدت درد و ناراحتی جان داده‌ام، ای وای بر حال من! محمد!

برداشت: اگر همه به خلوت و آرامش بی‌لبه باشند، پس باید اهل وطن را به خاطر گناهانشان مسئول بدانند.

برداشت: اگر من مرید احمد و محمود نباشم، پس چرا باید به خاطر خصیصه‌های محمد از من به این شکل انتقاد شود؟

برداشت: غیر از شاه پهلوی و غیر از تمرتاش، کسی به قول محمد، اعتبار ندارد.

برداشت: زبان این دو روزه را برای چه به کار می‌بریم، اگر کسی از حقیقت و هدف اصلی زندگی محمد اطلاعی ندارد؟

برداشت: مدعی کیست که بتوانم پاسخ او را بدهم، در حالی که من از عظمت شخصیت محمد (ص) بهره‌مندم؟

برداشت: من یک مردهٔ چل ساله را به او نشان می‌دهم تا او از بنده‌اش خجالت بکشد و شرمسار شود.

برداشت: اگر کسی غیر از «سهیلی» مدعی باشد، بگوید که مرا به دار محمد(ص) بیاویزید.

برداشت: به طور کلی، ای دوست قدیمی و مهربان، بنده به خدمت فرد بزرگ و محترم محمد امده‌ام.

برداشت: به من بدبین نباش، زیرا هر ادعایی درباره محمد پایه و اساس ندارد.

برداشت: آنچه تو مشاهده کردی از توانایی و استعدادهای انسان، به دست زمان و روزگار محمد از بین رفت و نابود شد.

برداشت: پیری و مشکلاتی که داشتم، باعث شده که در زندگی به آرامش نرسم و هیچ چیزی ثابت و دائمی نمانده است.