شمارهٔ ۴۷ - یکی هست و دو تا نیست

برداشت: حکمت‌دانان می‌گویند که پس از مرگ، زندگی ادامه ندارد و اگر هم در ادامه‌ای باشد، دیگر جای تفکر و اندیشه نیست.

برداشت: ما که از این زندگی خسته‌ایم، به دنبال لذت‌جویی و تمایل به ادامه زندگی نیستیم.

برداشت: اگر زندگی فقط به خاطر غم و درد و رنج باشد، در واقع دردی وجود دارد که هیچ درمانی جز نبودن آن درد ندارد.

برداشت: این عقل و دانشی که موجب درد و رنج روح می‌شود، جز برای عذاب و سختی برای حکیمان چیز دیگری نیست.

برداشت: بودا به چهره‌های خود گفت که در جهان هیچ راهی برای رهایی از نیستی وجود ندارد و حقیقت این است که زندگی تنها مملو از رنج و اسارت است.

برداشت: آرامش واقعی در دنیای دیگر وجود دارد و در این دنیا فقط رنج، غم، درد و مصیبت هست.

برداشت: روش زندگی و ادامه حیات به حالت سکون و سردی مرگ مربوط می‌شود، چرا که این زندگی پرنشاط و پرجنب و جوش تنها ناشی از همین آب و هواست.

برداشت: خوش بودن و دل باختن به چیزی که ناپایدار و موقتی است، از عقل و درایت به دور است.

برداشت: هستی به چیزی وابسته است که از هماهنگی ذرات قدیمی ناشی می‌شود، و این نتیجه‌ای است از تعامل‌های جمعی و جداگانه، و همچنین جاذبه و ابراز وجود آنها.

برداشت: اگر روح و جان، نشان از خلاقیت و دست‌ساخته‌ی خداوند است، پس چرا این نمایش و جلوه در زمین و آسمان دیده نمی‌شود؟

برداشت: هیچ‌کس نتوانسته واقعاً فلسفه زندگی را درک کند و حقیقت این است که از وجود انسان، سخنی هست که نه آغاز دارد و نه پایان.

برداشت: می‌گویند که انسان خطا می‌کند زیرا ذات بشر به اشتباه کردن عادت دارد.

برداشت: بشر به طور طبیعی به نظرات و قضاوت‌های خوب بزرگان اعتماد دارد، اما این بدبینی که خلق شده، ناشی از سخنان "مانی" است که اکنون مدت‌هاست مطرح شده است.

برداشت: خوش می‌بینید که خلقت جهان و این تمام بی‌نظمی‌ها نتیجه‌ی ترکیب تاریکی و روشنی است و این وضعیت ناپسند است.

برداشت: تا وقتی که تاریکی برطرف نشود و روشنی نیاید، در فضای وجود خبری از آرامش و صلح نخواهد بود.

برداشت: تا زمانی که جوهر اصلی از ترکیب‌ها جدا نشود، هیچ راه فراری از درد، ظلم و بدبختی وجود ندارد.

برداشت: من هم عقیده دارم که خوشبختی در آن زمان به دست می‌آید که از این گنبد آسمانی، نور و روشنی که درخشش طلایی دارد، به دست نیاید.

برداشت: تا زمانی که ذرات از حرکت بایستند، روشنایی جاودانی که مسائل را حل می‌کند، وجود نخواهد داشت.

برداشت: تاکامی که قالب و شکل وجود از بین نرود، از ریشهٔ آشفته و بی‌نظم نمی‌توان فرار کرد.

برداشت: خوش باش، زیرا این دنیای فریبنده و غیرواقعی، تا به چشم برهم زنی، چیزی از شکل و ظاهر ندارد.

برداشت: خورشید غروب می‌کند و کهکشان‌ها نابود می‌شوند و هیچ نشانی از ستاره‌های سهیل و سها باقی نمی‌ماند.

برداشت: این جمعیت خاکستری و زندگی و تحرکاتش ناگهان به جایی می‌رود که دیگر من، ما و شما وجود ندارد.

برداشت: دریای ثابت‌ها به خاطر خشم و غضب خشک می‌شود و این قایق که در تمام زمان‌ها در حال حرکت است، دیگر وجود ندارد.

برداشت: روح‌های گیاهی و جانورانی مانند نوری هستند که جز یک دم و نفس، هیچ نوری در آن نیست.

برداشت: این مکان جهنم است و همین جا بهشت نیز وجود دارد. در اینجا صحبت از ترس و امید نمی‌شود.

برداشت: وقتی که کثرت و فراوانی از بین برود، تنها یک حقیقت باقی می‌ماند که همان وحدت است. در واقع، در اصل، فقط یک وجود وجود دارد و دوگانگی در کار نیست.

برداشت: در یک باغچه گل‌های زیادی را دیدم و فکر کردم که در فردا از این توده گل، فقط بادی (هوا) باقی خواهد ماند.

برداشت: پرنده‌ای از دل پر از غم خود ناله می‌کند که باید توجه کنیم، زیرا امروز کسی وجود ندارد که این نوازش و زیبایی را انکار کند.

برداشت: عشق باعث پیدایش زیبایی و جلوه‌های ظاهری است، بنابراین اگر زیبایی در کار نباشد، باز هم عشق دارای ارزش و اهمیت خود را دارد.

برداشت: ایمان به یگانگی خداوند را با نگاهی عمیق و دقیق بررسی کن، زیرا وقتی به عشق نگاه می‌کنی، نمی‌توانی آن را از زیبایی جدا ببینی.

برداشت: بهار با تعجب به دنبال رازها می‌گشت و گفتند این رفتار، رفتار انسان‌های مخلص و واقعی نیست.