تن زنده والا به ورزندگی است
که ورزندگی مایهٔ زندگی است
این شعر به اهمیت ورزش و فعالیت بدنی در زندگی اشاره دارد و تأکید میکند که ورزیدگی و تندرستی پایهای برای زندگی سالم و شاداب است. شاعر به فرد پیشنهاد میدهد که از کسالت دوری کند و به ورزش بپردازد تا از سرافکندگی و بندگی رهایی یابد. او همچنین به روشن بودن دل و سلامت جسمی برای رسیدن به کامیابی و شادی اشاره کرده و ضمن یادآوری ارزشهای نیاکان، از خواننده میخواهد که از آنها بیاموزد و در مسیر فعالیت و تلاش گام بردارد. در کل، پیام شعر دعوت به تلاش و کوشندگی برای رسیدن به زندگی بهتر و بالندگی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
تن زنده والا به ورزندگی است
که ورزندگی مایهٔ زندگی است
به ورزش گرای و سرافراز باش
که فرجام سستی سرافکندگی است
به سختی دهد مرد آزاده تن
که پایان تنپروری بندگی است
دلی بایدت روشن و تندرست
اگر جانْت جویای فرخندگی است
کسی کاو توانا شد و تندرست
خرد را به مغزش فروزندگی است
هنر جوی تا کام یابی و ناز
که جویندگی راه یابندگی است
ز ورزش میاسای و کوشنده باش
که بنیاد گیتی به کوشندگی است
درخشیدنِ این بلند آفتاب
ز بسیار کوشی و گردندگی است
نیاکانْت را ورزش آن مایه داد
که شهنامه زایشان به تابندگی است
تو نیز از نیاکان بیاموز کار
اگر در سرت شور سرزندگی است