شمارهٔ ۴۰ - پاکستان

برداشت: شده‌ام غرق در مصیبت و آنگاه بیدارم، اما نمی‌دانم به دیار خوشی و راحت کجا می‌توانم بروم؟ کسی که پاک و بی‌آلایش بوده، اکنون بیدار شده، اما جایی برای آرامش و آزادی‌اش پیدا نمی‌کند.

برداشت: هند و ایران در برهه‌ای از زمان دچار آشفتگی و نارسامانی شدند. رستم دستان که قهرمان افسانه‌ای و قوی است، کجاست تا این مشکلات را حل کند؟

برداشت: مردم شرق، چه پیر و چه جوان، دوستان و همراهان هم هستند. پس چه شده که یاران از هم دور افتاده‌اند؟ کجا رفته‌اند؟

برداشت: یک زمانی باغ و بستانی پر از فضایل و زیبایی وجود داشت. اما اکنون نمی‌دانیم چه بر سر آن آشیانه خوش آوازان آمده و کجا رفته است.

برداشت: محفل ما در دنیایی پر از غبار و بی‌صدا به سر می‌برد، و حالا کسی باید از ساز و آواز خبری بیارد، و صدای شادی و شوق روستاییان گم شده است.

برداشت: بی‌توجه و بی‌پروا، آن کسی که از انصاف دینداران ترسیده بود، چه شده است؟ و آن فرد آزاد و رها، که از ظلم توانمندان بی‌خبر بود، کجاست؟

برداشت: تو جان خود را فدای به دست آوردن حقوقت کردی، ای انسان باارزش و راحت‌طلب! حالا این معامله‌ای که انجام دادی کجاست؟

برداشت: ما از فضیلت و خوبی‌ها مانند کودکی که از شیر مادر تغذیه می‌کند، تغذیه کرده‌ایم. ای کاش بدانیم آن شیر و آن منبع خیر و فضیلت کجاست!

برداشت: در اینجا شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که مشرق زمین (شامل تمدن‌های شرقی) پیشرفت‌ها و دستاوردهای زیادی داشته است، اما اکنون می‌خواهد ببیند که در غرب اندلس (اسپانیای کنونی) یا دیگر مناطق مانند روم، یونان و کشورهای اروپایی چه خبری از این پیشرفت‌ها و تمدن‌ها هست. شاعر به نوعی به دقت و توجهش به تغییرات زمان و مکان‌ها اشاره می‌کند و در جستجوی نشانه‌هایی از شکوه و عظمت گذشته است.