شمارهٔ ۳۵ - آواز خدا

برداشت: هر بار که در گیسوی او حلقه‌ای وجود دارد، دام دیگری برای دل ما فراهم می‌شود.

برداشت: بیماری ما به خاطر نگاه خیره و غمگین است و تنهایی‌مان نیز به خاطر آن زلف‌های دوش‌دیدار است.

برداشت: این چه مصیبت و دردسری است؟ ای پسر ترک، ای پسر ترک! این بار چه اتفاقی افتاده است؟

برداشت: من به تو می‌گویم که از دست رقیب رنج می‌برم، ولی از تو هم به دلایل مختلفی آسیب دیده‌ام. حالا باید بگویم که این موضوع را با که در میان بگذارم؟

برداشت: دوست آمد و موهایش را به دوش انداخت. ما دیوانه شدیم و حالا نمی‌دانیم زنجیر کجاست.

برداشت: اگر دیوانه و مجنون شوید و از خودتان بی‌خبر باشید، بهتر است؛ زیرا عقل و درک انسان، او را در قید و بند می‌گذارد و مانع از آزادی واقعی‌اش می‌شود.

برداشت: یا باید علم و عمل داشته باشی، یا شور و عشق، چون اگر از این دو خارج شوی، دچار رنج و مشکل خواهی شد.

برداشت: ای مردم، ندای خود را بلند کنید که صدای همگان، صدای خداوند است.

برداشت: این سرزمین کجاست که در دست دشمن است؟ این سرزمین متعلق به ماست، این سرزمین متعلق به ماست.

برداشت: خشم و حُبِ پادشاهان باعث نابودی و آسیب به مردم ضعیف می‌شود.

برداشت: یکی به سمت شمال می‌رود، دیگری به سمت جنوب. یکی به سخت‌گیری و بی‌رحمی مشغول است، و دیگری به نرم‌خویی و ملایمت.

برداشت: در غرب کشور، درگیری و جنگ وجود دارد و در شرق، قتل و خونریزی فراوان است.

برداشت: در سرزمین فارس، انرژی و هیجان زیادی وجود دارد و در عراق، فضا پر از شور و آواز است.

برداشت: ایران که ضعیف شده است، باعث شده که دشمنان شجاع و جسور به جلو بیایند.

برداشت: این فردی که از نی وجود دارد، این‌گونه نیست که پس از این، جان ایرانیان در نظرش ارزشی نداشته باشد.

برداشت: وقتی انسان از حد تحمل خود فراتر برود و به مرحله‌ای برسد که جانش را در خطر بیندازد، قادر است هر کاری که بخواهد انجام دهد.

برداشت: کسی که طعم بهار را چشیده، می‌داند که درد و سختی آن چه معنایی دارد و دیگران نمی‌توانند عمق این تجربه را درک کنند.