شمارهٔ ۲۱ - مراسم صبحانه (یک خانواده زردشتی قدیم)

برداشت: صبح دوم فرا رسیده، سپیده دم درخشان نمایان شده و ستاره زهره دیده می‌شود در حالی که ماه هنوز پنهان است.

برداشت: دست افق به سمت افق کشیده شد، رنگ بنفش مثل سنجاب به دور دامان طبیعت با شکوه خود را نشان می‌دهد.

برداشت: برگ‌های درختان مانند می‌کشان که در صبح زود به حیات خود ادامه می‌دهند، با اشتیاق و نشاط خاصی به هم می‌زنند.

برداشت: صدای آرام پرندگان در شاخه‌های درخت، مانند صدای همهمه و شادی مهمانان در یک دورهمی است.

برداشت: شخص سالخورده در جستجوی خوشی و زیبایی به سراغ دختران جوان می‌رود و با دقت و چالاکی به آن‌ها توجه می‌کند.

برداشت: پس در ایوان را باز کن، ببین چه رخ داده است؟ ماه تابان در تاریکی شب غالب شده است.

برداشت: در ورودی ایوان، نور درخشانی به مشعل و آتش روشنایی بخشیده است.

برداشت: آتش و آتشکده‌ها مانند جواهرات بزرگ هستند و زینت جاودانه‌ای به جهان می‌بخشند.

برداشت: پیر مقدس دست به دامن خدا زد و به نیایش و درخواست از او پرداخت، در حالی که او خالق دو جهان است.

برداشت: آتش بهرام که به دلیل قدرت خود معروف بود، به بوی چوب عود تبدیل شد و درخشان شد.

برداشت: نور مشک و ایوان به شدت افزایش یافت و همه جا روشن و درخشان شد.

برداشت: هیچ نشانه‌ای از آن شب تاریک باقی نمانده است، شیطان رفته و تنها خداوند باقی مانده است.

برداشت: وقتی نیایش به پایان رسید، شاه زنان وعده ناهار را به‌صورت شفاف اعلام کرد.

برداشت: زنان و مردان در کنار سفره نشسته بودند و از هر دو طرف، بچه‌ها در حال بازی و خندیدن بودند.

برداشت: نان، شراب و کباب به ترتیب و با نظم کنار هم قرار گرفتند. سپس صدای زمزمه‌ای بلند شد و نان‌ها خورده شدند.

برداشت: سپس پیر به پسرانش گفت: ای پسران دلیر ایران!