شمارهٔ ۱۶ - در تهنیت عید قربان و مدح والی خراسان

برداشت: عید قربان فرارسیده است، ای محبوب من. برای تو نمایشی به نمایش بگذار تا جان‌ها فدای جان تو شود.

برداشت: من برای تو فدا می‌شوم تا همیشه زنده بمانم، و آن کسی که برای تو فدا شود، همیشه زنده خواهد ماند.

برداشت: موهای سیاه و چهره زیبایت دلیلی بر کفر و ایمان است. از این رو، فرمانی به تو می‌رسد که بر اساس کفر و ایمان تو صادر می‌شود.

برداشت: در عشق و دوستی، نباید از ترفندها و فریبکاری‌ها استفاده کنی، زیرا دوستان واقعی خودشان با یک دل و بدون نیاز به حیله، عشق و محبتشان را نثار تو می‌کنند.

برداشت: هرچند که تو با من قرار و دوستی داشتی، اما در این دوستی وفای به عهد و پیمان تو وجود ندارد.

برداشت: تو نسبت به عهد و پیمانی که بسته‌ای، وفادار نبودی و در ظلم و ستمی که می‌کنی، گویی ترسی از پادشاه ایران نداری.

برداشت: من در آغاز سلطنت و با قدرت خود، به تو وعده می‌دهم که به زودی می‌آیم تا به یکباره تو را آباد کنم.

برداشت: رکن‌الدوله، نامه‌ای به‌عنوان دستور و فرمان به ملک‌شرق دریافت کرد و به او گفت: «ای خراسان، من بر اساس این نامه، به تو قدرت و استحکامی می‌بخشم.»

برداشت: ای سرور شرق و فرمانده جمعی از فرزندان شاهان، تو که از میان هم‌نظیران و هم‌سنخ‌های خود برگزیده شده‌ای.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند مرا سرزنش کند، حتی اگر به بزرگ‌ترین پادشاهان نیز نسبت دهی. من در هر حال می‌توانم سخن بگویم.

برداشت: هیچ‌کس از من نتوانسته است که برهان و دلیلی بخواهد، حتی اگر تو فرزند سلطان‌هایی باشی.

برداشت: یزدان تو را از میان نسل پادشاهان بالا برده است، تا در میان جهانیان تو را برتر سازد.

برداشت: تو را کس نیست که در این دنیا تو را ستایش کند، مثل بهار که اکنون همه‌ی دنیا در غم و اندوه است؛ اما تو همچنان مورد ستایش هستی.

برداشت: تا زمانی که نام افریدون و جم در دنیا باقی است، تو نیز باید فر و شکوهی بیشتر از این افراد داشته باشی.

برداشت: این هنوز شروع شکوه و عظمت توست. صبر کن تا ستاره‌ی کیوان، پایه‌ی ایوان تو را ببوسد.