شمارهٔ ۱۰ - منقبت

برداشت: چشمم به آن معشوق با قد بلند افتاد که بر چهره‌اش زلف‌های پیچیده و شکسته‌ای را می‌دیدم.

برداشت: در چهره‌اش رنگ سرخ گل را پنهان کرده و در شراب، ذکر محبوب را نهان کرده است.

برداشت: از جادوی نهفته در لعل (مروارید) که درخشش زیبایی دارد، دو رشته بر من تأثیر می‌گذارد.

برداشت: کار من به واسطه‌ی گشودن، به دنبال بستن است و زلف‌های او که مانند گیسوان به هم پیچیده‌اند، شکسته شده‌اند.

برداشت: در پیچ و تاب زلف و ابروی او، شمشیری تیز و زره‌ای محکم را مشاهده کردم.

برداشت: گفتم که از دام زلف تو آزاد کن این خاطر آشفته و پریشان را.

برداشت: گفت: آیا می‌توانم دل تو را رها کنم، در حالی که از جان و دل به ستایش محمد مشغول هستم؟

برداشت: در میان جمع انبیا، خصوصیات او چنان شگفت‌انگیز است که عقل مجرد را حیرت زده کرده است.

برداشت: از همان ابتدا، حق با محبت و دوستی او با مخلوق، پیمانی محکم و استوار بسته است.

برداشت: پیامبران برای یادگیری آداب و دانش به سراغ او می‌روند، حتی در سطوح ابتدایی و پایه‌ای.

برداشت: اگر او با بغضش مثل یک فرشته باشد، پس چه می‌شود که آتش افروخته را بپذیرد؟

برداشت: اگر کسی به شیطان نزدیک باشد، باید با او به گفتگو بپردازد و از او بخواهد که به بهشت جاودانه اشاره کند.

برداشت: قانونی ایجاد شد و احکام شرعی مطرح گردید که به ترتیب و سامان‌دهی دولت و حکومت جاودانی کمک کرد.

برداشت: قانون او مانند یک طوفان تمام دنیا را دربرگرفته و مناطق و مکان‌ها را تحت تأثیر قرار داده است.

برداشت: آن کس که از اطاعت خدا سرپیچی کرد، در مقابل شمشیر برنده و قهری که در انتظارش بود، تسلیم شد.

برداشت: خداوند امروز به مردم نعمت و لطفی بی‌پایان و نامحدود ارزانی داشته است.

برداشت: کسی که پیشانی خوشبختی او را لمس کرد، بنای پر شکوه شهر مشید را ویران کرد.