تکه ۵۷

برداشت: هستی و حال و هوای انسان‌ها را از یک آدم دانا پرسیدم. او در پاسخ گفت: یا به طبیعتی ساده و بی‌روح شبیه است، یا به جریانی پویا و نامحدود تعلق دارد، یا اینکه فقط یک داستان و خیال است.

برداشت: به او گفتم: آن کسی که در پی طلب است، چه حالتی دارد؟ او پاسخ داد: یا اینکه نابینا است یا ناشنوا یا اینکه دیوانه‌ای.

برداشت: از او پرسیدم که وضعیت زندگی ما چگونه است و عمر چیست؟ او پاسخ داد که عمر ممکن است مانند یک برق زودگذر، یا مانند شمعی که به تدریج می‌سوزد، یا همچون پروانه‌ای باشد که لحظه‌ای می‌رقصد و می‌گذرد.

برداشت: این جمله به این معناست که هیچ انسان عاقلی در جایی که شرایط مناسب زندگی نیست، مثل مکان سردی در فصل گرما، خانه نمی‌سازد. در واقع، اشاره به این دارد که در شرایط نامناسب، تصمیمات درست نمی‌گیرند.

برداشت: در بهار، مانند سیل، آب فراوان و جان تازه‌ای به طبیعت می‌بخشد. در این زمان هیچ فرد باهوشی در چنین مکانی دانه‌ای نمی‌کارد.

برداشت: یک فیلسوف می‌گوید که در هند، جملات حکیمانه‌ای را بر در ورودی یک معبد بت پیدا کرده است.

برداشت: گفتم: آن حکمت چه معنایی دارد؟ او پاسخ داد: این حکمت این است که آدمی مانند دیوانه‌ای است که سنگ و شیشه را به هم می‌چرخاند.

برداشت: دنیا و نعمت‌های آن در نظر خداوند ارزش خاصی ندارند. بنابراین، هیچ آدم عاقلی با چیزی که نزد خداوند بی‌ارزش است و به نوعی بیگانه است، پیوندی برقرار نمی‌کند.