برون ز گوشهٔ بهشت برین، سقر باشد
فزون ز توشهٔ شکر معده، بار خر باشد
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر به اهمیت قناعت و رضایت از داشتهها اشاره میکند. او بیان میکند که حتی اگر کسی در بهترین جای بهشت باشد ولی توشهای نداشته باشد، به آن نفعی نمیبرد. همچنین، هر کسی که از روزی و مکانی برخوردار باشد، واقعاً مالکش به حساب میآید. در نهایت، اشاره میشود که اگر بخواهیم بیشتر از حد نیاز خود داشته باشیم، این خواسته میتواند دردسرساز شود و بهتر است به قناعت و خونسردی بسنده کنیم.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
هر آن که توشهٔ روزی و گوشهای دارد
به راستی مَلِک مُلک بحر و بر باشد
زیادت از سرت ار یک کُلَه به دست آری
به خاکِ پای قناعت که درد سر باشد