هر آن شمعی که ایزد برفروزد
کسی کش پف کند، سبلت بسوزد
دربارهٔ این سروده
این شعر به این معناست که هر زمانی که خداوند شمعی روشن میکند، اگر فردی بخواهد با فوت کردن آن را خاموش کند، خود او آسیب میبیند و میسوزد. این بیانگر این است که تلاش برای از بین بردن نعمتها یا خیرات الهی به نفع انسان نیست و ممکن است به خودش ضرر برساند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.