رباعی شمارهٔ ۷۲۱

این شعر به ستایش و عرض ارادت به خداوند می‌پردازد. شاعر به ناچیزی و وابستگی خود نسبت به خدا اشاره می‌کند و او را منبع آزادی و عزت می‌داند. در واقع، شاعر می‌گوید که بندگی خداوند برایش مایه قدرت و افتخار است و در مقابل عظمت و بی‌نهایت بودن او، خود را بسیار کوچک و ناچیز می‌بیند.