رباعی شمارهٔ ۷۲۰

در این شعر، شاعر به حقایق و ویژگی‌های الهی اشاره می‌کند و خداوند را به عنوان کسی معرفی می‌کند که حاجات و نیازهای بندگان را برآورده می‌سازد. او از اهمیت و رازهای دل خود با خداوند سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید می‌کند که خداوند عالم به همه چیز و اسرار نهان است.