رباعی شمارهٔ ۷۱۴

در این شعر، شاعر به معشوق خود، عیسی، می‌گوید که آرزو دارد او بدون ترس به نزد او بیاید. او از معشوقش می‌خواهد که گاهی اشک‌هایش را خشک کند و گاهی هم بر لبان خشک او آبی برساند. این شعر احساسات عاشقانه و نیاز به نزدیکی را بیان می‌کند.