رباعی شمارهٔ ۷۱۲

در این شعر، شاعر به فردی اشاره می‌کند که اگر بخواهد به خداوند عشق ورزد، باید از دنیا و تعلقات آن دست بردارد. در غیر این صورت، هیچ زیبایی در دو جهان برای او وجود نخواهد داشت. همچنین اگر فرد خود را به بندگی خدا بسپارد، باید از نگرانی‌های دنیوی و افکار دیگران رهایی یابد.