رباعی شمارهٔ ۷۱۱

در این شعر، شاعر از قاصدی صحبت می‌کند که از طرف کسی زیبا و باوقار (سرو سهی) آمده است. او خبری خوش آورده و شاعر نیز با اشاره به زیبایی خود، اعلام می‌کند که به خاطر بیماری از زیبایی خود فاصله گرفته و اکنون به آن زیبایی چنگ می‌زند. در واقع، این ابیات نمایانگر longing و آرزوی شاعر برای بهبودی و زیبایی است.