رباعی شمارهٔ ۷۰۹

این بیت بیان می‌کند که اگر خود را از وجود مادی و دنیوی رها کنی، به حقیقت و آگاهی واقعی دست می‌یابی. اما اگر به صفات و ویژگی‌های خود بچسبی و در آن غرق شوی، از هدف اصلی دور می‌مانی. وجود مادی، مانع رسیدن به حقیقت است و نباید در خودت محصور شوی، چون این امر باعث خستگی و دوری از مسیر حقیقی می‌شود.