رباعی شمارهٔ ۷۰۵

این شعر بیانگر عشق و اشتیاق به معشوق است. شاعر می‌گوید در کوی معشوق، به خاطر عشق به او، جان را به آب و جوی می‌دهند. او اشاره می‌کند که ارزش وصل و نزدیکی به معشوق بسیار بالاست و از این نوع عشق، حتی یک جرعه از وصال او به اندازه تمام جهان می‌ارزد. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که مردم معمولی به دنبال چنین عشقی هستند، که زندگی آنها را پر از معنا کند.