رباعی شمارهٔ ۷۰۱

در این شعر، شاعر از معشوق خود دعوت می‌کند که بازگردد و صدق نیازش را ببیند. او شب‌های طولانی را با بیداری می‌گذراند و احساس می‌کند که بدون وجود معشوق، زندگی‌اش به چه شکلی است. شاعر همچنین به غم فراق اشاره می‌کند و می‌پرسد که آیا روزی می‌تواند دوباره معشوق را ببیند.