رباعی شمارهٔ ۶۹۹

این ابیات به نوعی بیانگر از خود بی‌خبری و عشق عمیق گویا است. شاعر می‌گوید که اگر تو در یمن هستی اما پیش من هستی، یا اگر پیش من هستی ولی غایبی، من نسبت به تو احساساتی دارم که نمی‌توانم تو را از خودم جدا بدانم. این احساسات نشان‌دهندهٔ پیوند و وابستگی عاطفی عمیق بین عاشق و معشوق است. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در واقع نمی‌داند کدام یک از آن‌هاست که دیگری را تشکیل می‌دهد.