رباعی شمارهٔ ۶۹۷

این بیت شعر به این مفهوم اشاره دارد که برای رسیدن به کمال و صفای روح، باید از علائق دنیوی و موانع درونی خود بگذری. تنها با ترک خودخواهی و مشغولیت‌های دنیوی است که می‌توان به عبادت واقعی و سجده‌ای شایسته دست یافت و از دام‌های ناپاک رها شد. به طور کلی، این شعر پیام عاجزانه‌ای برای ترک خود و دنیا و توجه به زمینه‌های معنوی دارد.