رباعی شمارهٔ ۶۹۶

شاعر در این ابیات به ناامیدی و سردرگمی در دنیای پر از هوس اشاره می‌کند و از این موضوع می‌نالد که چگونه می‌توان با آلودگی‌های انسانی کنار آمد. او به دنبال معشوقی است که فقط به او تعلق داشته باشد و از داشتن معشوقه‌های متعدد و بی‌فایده دیگر، ابراز خستگی می‌کند.