رباعی شمارهٔ ۶۸۸

این شعر به بیان درد و رنجی می‌پردازد که ناشی از ستم و ظلم است. گوینده به ناامیدی و تسلیم در برابر ستم اشاره می‌کند و از دستیاری که به جای یاری، بیشتر بر مشکلات او می‌افزاید، گلایه می‌کند. حس ناامیدی و حسرت به خوبی در این شعر نمایان است.