رباعی شمارهٔ ۶۸۷

شاعر در این ابیات به موضوع عشق و احساسات می‌پردازد. او اشاره می‌کند که عشق نیازی به آموزش و یادگیری ندارد و خود به خود به وجود می‌آید. همچنین اشاره می‌کند که برخی از افراد از عمق احساسات و تأثیرات آن بی‌خبرند و تنها به ظواهر می‌پردازند. عشق واقعی، چیزی است که باید در درون احساس شود و نه این‌که فقط درباره‌اش صحبت شود.