رباعی شمارهٔ ۶۸۶

در این ابیات، شاعر به احساسات عمیق و دردناک خود اشاره می‌کند. او از آنی می‌خواهد که حال دل نالان و شکسته‌اش را درک کند. شاعر می‌گوید اگر او صدایش بزند، آن را می‌شنود و اگر هم سکوت کند، او می‌داند که در درون او چه می‌گذرد. در واقع، این اشعار بیانگر عمق احساسات و ارتباط انسانی است.