رباعی شمارهٔ ۶۸۵

این بیت به یک شخص خاص اشاره دارد که توانایی درک درد و رنج دیگران را دارد. شاعر احساسات و وضعیت روحی خود را به او می‌گوید و تأکید می‌کند که او نیازی به توضیح ندارد، زیرا آن شخص به خوبی از حال دل او آگاه است.