رباعی شمارهٔ ۶۸۲

این بیت بیانگر احساس خجالت و ننگی است که فرد از اطاعت خود احساس می‌کند. شاعر می‌گوید اگر از روی طاعت خود نانی را بر زمین بگذارم و آن را در مقابل سگی بگذارم، این سگ که یک سال در زندان گرسنگی کشیده، حتی به آن نان هم متوجه نمی‌شود. این ابیات به نوعی نشان‌دهنده بی‌ارزشی و تحقیر نان در برابر ننگ اطاعت است.