میدانِ فراخ و مردِ میدانی نِی
مردانِ جهان چنانکه میدانی نِی
دربارهٔ این سروده
این بیت اشاره به تضاد میان ظاهر و باطن افراد دارد. شاعر به این نکته میپردازد که بعضی از مردان در ظاهر به اولیای خدا شبیهاند، اما در باطن هیچ بویی از ایمان و مسلمانی ندارند. به عبارتی، ظاهر زیبا و قشنگی دارند، اما در حقیقت ارزشهای دینی و اخلاقی در آنها وجود ندارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
در ظاهرشان به اولیا میمانند
در باطنشان، بویِ مسلمانی نِی