رباعی شمارهٔ ۶۷۴

این شعر بیانگر احساسی عمیق از درد و رنج ناشی از عشق و جدایی است. شاعر می‌گوید که این درد تنها از آنِ دل نیست و در هر جایی که دل باشد، غمی وجود دارد. عشق و بیماری معشوق باعث نابودی او و دیگران شده است و شاعر از او می‌خواهد که سبب تباهی‌اش نشود.