رباعی شمارهٔ ۶۷۱

این بیت نشان می‌دهد که اگر کسی نتواند به عمق و حقیقت وجود الهی پی‌ببرد، در برابر بزرگی او همچون خاشاکی بی‌ارزش است. همچنین بیان می‌کند که اگر خداوند از روی کرمش به همه ببخشد، حتی افرادی که در برابر او هیچ و پوچ به حساب می‌آیند، نزد او نیز قابل بخشش خواهند بود.