رباعی شمارهٔ ۶۶۸

این شعر به زیبایی و شگفتی‌های عشق اشاره دارد. شاعر از معشوق خود که همچون ماه و آفتاب درخشان است، سخن می‌گوید. به عنوان مثال، وقتی معشوق نقاب از چهره برمی‌دارد و حجاب را برمی‌دارد، زیبایی‌اش نمایان می‌شود و این مسئله به این معناست که دنیای او، بدون معشوق، جذابیتی ندارد. لذا او به قیامت و رویدادهای بزرگ اشاره می‌کند که با ظهور معشوق، نمایان می‌شود و تأکید بر تأثیر عمیق عشق دارد.