گر شهره شوی به شهر شرّالناسی
ور خانه نشینی همگی وسواسی
دربارهٔ این سروده
این بیت به این نکته اشاره دارد که چه زمانی که معروف و شناخته شده باشی و چه زمانی که در خانه بمانی و ناشناس بمانی، در نهایت مهم این است که کسی تو را نشناسد و تو هم کسی را نشناسی. در واقع، این ابیات به مفهوم تنهایی و ناپایداری شهرت اشاره میکنند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
به زان نبود که همچو خضر و الیاس
کس نشناسد ترا تو کس نشناسی