رباعی شمارهٔ ۶۵۷

در این شعر، شاعر از دل خود می‌خواهد که تنها هدیه‌ای که برای دوست می‌توان آورد، جان است. اگر درد و رنجی که از دوست می‌کشد، نام درمانی نداشته باشد، بی‌دلی که دردی ندارد، نباید از درد دوستان نالان باشد. در نتیجه، بهتر است سکوت کند زیرا نمی‌تواند درد خود را به دیگران منتقل کند.