رباعی شمارهٔ ۶۵۵

شاعر در این شعر به شمع تشبیه می‌کند که نمونه‌ای از سوز و عذاب اوست. او به خاموشی و مرگ اشاره می‌کند و از شمع می‌پرسد که آیا از درد و رنج شب‌های هجرانش خبر دارد و همچنین درباره یا سوزش در روزهایش چه می‌داند.