رباعی شمارهٔ ۶۵۳

شاعر در این بیت به خداوند درخواست و تمنای خود را مطرح می‌کند و از او خواسته می‌شود که با رحمت و بخشایش خود، این بنده شرمنده را تنها نگذارد. او صفات خداوند از جمله کریم، غفار، رحمان، رحیم و ستار را یادآور می‌شود تا به رحمت و لطف خداوند اشاره کند.