رباعی شمارهٔ ۶۴۷

در این شعر، شاعر آرزو می‌کند که ای کاش او را به آتش می‌کشیدند تا از درد جدایی از دوست رها شود. او از کسی که به او نزدیک است، می‌خواهد که در چشمانش نمک بپاشد و او را از جدایی نجات دهد. شاعر احساساتی عمیق از تنهایی و ناراحتی را بیان می‌کند.