رباعی شمارهٔ ۶۴۵

در این شعر، شاعر به شخصی اشاره می‌کند که به دور شمعی چون دود می‌چرخد. این دود نماد ناراحتی و درد دل شاعر است. او به این شخص می‌گوید که اگرچه نوشته‌اش زیبا نیست، اما اثر آن بر دل او سنگین است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که غم و دردش به او نزدیک شده و اگرچه نوشته به خون دلش رنگین است، اما اثرش به سرعت آشکار می‌شود.