رباعی شمارهٔ ۶۴۴

این شعر به بیان درد و رنجی می‌پردازد که عاشق به خاطر معشوقش متحمل می‌شود. شاعر از دل خود می‌خواهد که چرا این همه مشکل و مصیبت را به وجود می‌آوری و او را در جامعه رسوا می‌کنی. در واقع، اشتیاق و مشکلات عشق را با احساس ناامیدی و سرخوردگی ترکیب می‌کند.