رباعی شمارهٔ ۶۴۳

در این شعر، شاعر از عشق و محبت یاری خود سخن می‌گوید و از اینکه چگونه این عشق باعث شده که او در داغ و اندوه غرق شود، یاد می‌کند. او به شدت تحت تأثیر زیبایی معشوقه‌اش قرار گرفته و به طرز عمیقی شگفت‌زده و خوشحال است. عاشق نمی‌تواند احساسات خود را به طور کامل بیان کند و فقط می‌تواند بگوید که چه کار خوبی کرده است.