رباعی شمارهٔ ۶۴۲

شاعر در این ابیات از سختی‌ها و فقر خویش سخن می‌گوید و احساس تنهایی و بی‌هویتی‌اش را بیان می‌کند. او از خداوند می‌پرسد که چرا با او اینگونه رفتار کرده و چگونه به این وضعیت دچار شده است، در حالی که او را در زمره مقربان قرار داده است.