رباعی شمارهٔ ۶۴۱

شاعر در این شعر از دگرگونی که عشق در او ایجاد کرده صحبت می‌کند. او قبل از عشق فردی با وقار و متفکر بوده، اما اکنون به خاطر عشق به فردی بی‌پروا و سرگشته تبدیل شده است. عشق او را از حالت آرام و با عزت خود به وضعیت بی‌خود و سرگشته‌ای برده است.