از چهره همه خانه منقش کردی
وز باده رخان ما چو آتش کردی
شاعر در این ابیات به توصیف زیبایی و جذابیت شخصی از معشوق میپردازد که چهرهاش به تمامی خانه را زینت بخشیده و با زیباییاش شادی و نشاط را در زندگی شاعر کم کرده است. او با ابراز حسرت و آرزو، برای خوشی معشوق دعا میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از چهره همه خانه منقش کردی
وز باده رخان ما چو آتش کردی
شادی و نشاط ما یکی شَش کردی
عیشت خوش باد عیش ما خَوش کردی