رباعی شمارهٔ ۶۳۶

در این ابیات، شاعر به عشق و محبت معشوق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که معشوق در خانه خود او را جا داده و در مجالس عاشقانه‌اش بر او جایی اختصاص داده است. در نهایت، با ناز و کرشمه معشوق، شاعر به عشق دچار شده و به دنیای بی‌پایانی از عشق و شور وارد شده است.