رباعی شمارهٔ ۶۳۴

برداشت: زلف تو مانند موهای نقره‌ای و مشک است، چرا که به خاطر تلاش و جست‌وجوهای تو در آن، همه چیز به زیبایی و دلربایی آن تبدیل شده است.

برداشت: ای آتش، زمانی که سرد بودی ما در آتش تو سوختیم، ای کاش از آن روزی که شعله‌ور شدی، ما نجات می‌یافتیم.