رباعی شمارهٔ ۶۳۲

در این ابیات، شاعر به عهد و پیمانی اشاره می‌کند که در زبان خود بست و از آن طوری یاد می‌کند که در زندگی‌اش لطمه‌های زیادی بر او وارد شده است. او به دلیل یک گواهی و شهادت، فکر می‌کند که از مشکلات نجات یافته، اما در واقع هنوز در اثر ناتوانی و مستی ناشی از شرایط حاضر به سر می‌برد و به آینده‌ای غم‌انگیز دچار خواهد شد.