رباعی شمارهٔ ۶۲۸

برداشت: ای غم، تو که باعث شده‌ای صبرم بشکند، بی‌تابی من را به نمایش گذاشته‌ای و از من دور شده‌ای.

برداشت: در شب تاریک و بی‌سروصدا، وقتی که محبوبم دور است و هیچ کس ندارم که به من آرامش بدهد، باید تحمل کنم و دوری را چشیده‌ام، چون به تنهایی خودم عادت کرده‌ام.