رباعی شمارهٔ ۶۲۷

این شعر بیانگر ارتباط عمیق شاعر با یک معشوق است. شاعر می‌گوید که معشوق او را از خاک برکشیده و تصویر دلخواه خود را بر او نقش زده است. او همچنین اشاره می‌کند که سرنوشتش را به دست معشوق سپرده و به همین دلیل، همچون او به سوی مقصود خود می‌رود. در واقع، شاعر به تأثیرات معشوق در زندگی و مسیر خود اشاره دارد.