رباعی شمارهٔ ۶۲۶

شاعر در این اشعار به بیان احساسات درونی خود می‌پردازد. او خود را مانند آتش در دل توصیف می‌کند و از درد و رنجی که دارد، سخن می‌گوید. او در مسیر وفاداری و عشق، در میان چالش‌ها و سختی‌ها، چون سنگ و آتش می‌شود و امیدوار است که به معشوقش برسد. در این شعر، احساس سوختن و عشق عمیق به وضوح نمایان است.