رباعی شمارهٔ ۶۱۵

در این شعر، درویشان در یک دره کوچک نشسته‌اند و گاهی نان جو و گاهی گوشت بره می‌خورند. پیران دانا می‌فهمند که چه کسی به آن‌ها نگاه بدی دارد و این نکته را تأکید می‌کنند که کسی که به آن‌ها بدبین باشد، روحش در امان نخواهد بود.